o club da calceta

E precisamente de nova vida teño que falar hoxe. Despois de tres anos calcetando, aproxímase a conclusión deste camiño que foi moi bo acompañado, con momentos de dar gana de chantar as agullas e outros, a maioría, de facer puntos por un lado e polo outro. A todas as persoas que acompañastes esta viaxe, agradecementos. Dado que o bo dos libros é que non caduca (a calceta tampouco) e por cuestións da limitación humana do tempo, a calceta remata, mais comeza unha nova aventura na que espero contar convosco. Vémonos na nova travesía.

http://www.youtube.com/watch?v=VyZiUIYAjk4

Onte foi a estrea da versión cinematográfica do Club e se ben é unha nova vida moi diferente á iniciada no meu texto, non deixa de ser unha vida estimulante, coa súa intriga, o seu humor, o seu drama e unhas boas cargas de profundidade. As actrices están estupendas e resulta un pracer tecer unha nova vida con elas. Parabéns polo seu traballo, a todo o equipo e por suposto a Antón Dobao, o pai da criatura.

Moitas das cousas que pasaron o día de entrega do premio San Clemente foron prescindibles. De feito no meu interior só unha permanece, a ledicia inmensa dese tempo, espazo e palabras coas mozas e mozos que premiarono Club. Elas e eles fixeron que todo o demais pasase a un segundo plano e que o facho da esperanza siga aceso na proximidade da súa enerxía. Combinamos as agullas e seguimos calcetando pretiño do corazón.

http://www.youtube.com/watch?v=VyZiUIYAjk4

Despois de pasar polo teatro, as mulleres do club toman corpo na pantalla.

 

unha anotación reclámame. lóxico, levo desaparecida meses e meses. un par, de retiro, outro, de correr entre países, continentes, traballos e demais. resumindo, calcetando. houbo novas, momentos, fíos e chaquetas, tentarei ir dando conta. o tempo dáme para tan pouco que só son capaz de deixar de mostra o que as miñas mans foron argallando. mais aquí seguimos, e grazas por estardes!

Henric aprende a calectar

Ante a pregunta recorrente debo contestar: si, hai homes que saben calcetar. Hai homes dunha certa idade que aprenderon das súas mais e avoas cando as súas irmás. Igual que hai homes que saben facer a cama, cociñar. Mais a cuestión xa non é saber, senón CALCETAR, interesarse pola la, polo noso, deixarse levar por ese espazo que crean as agullas. Creo que Anxos sabe bastante deses homes que “axudan” pero que non se fan responsables, ou polo menos diso quería tamén falar nesa parte do Club, entre outras cousas. Porque compartir non é “complementar”, como nos din esas irritantes teorías da media laranxa (ah, é que nos falta algo?), senón interesarse pola outra persoa ata o punto en que o seu é noso e viceversa. Compartir é aprender da outra persoa pero sen ser dependente dela. Por iso eu agardo a que Henric me faga un xersei cando domine a técnica base… E para todo iso, abofé, non fai falta ser parella nin familia. Só fai falta ser sensible.

Aproveito para engadir unha das marabillosas fotos que María Xesús Fariña Busto fixo para a portada do club da calceta no seu día e que integran un magnífico glosario de las e agullas.

Con ela chegan os ecos da breve visita a Valencia na que sobrevivín a 11 interesantes entrevistas ás que agradecín en todo momento o detalle, a intelixencia e o interese.  Velaquí o resultado dunha delas e o meu agradecemento a Yolanda: http://lacomunidad.elpais.com/barambioes/2008/11/23/maria-reimondez-nos-ensena-valor-reivindicativo-la-calceta

Hai xa un par de semanas, pero Sevilla volve no recordo como unha greca que se repite dentro de si mesma. A xuntanza que se celebrou ao redor do libro grazas a Rosa, da librería Yerma e María del Mar, resultou ser para min un revivir daquela primeira presentación en Vigo, coa miña amiga da alma Belén Martín e Mª Xesús Fariña, as tres calcetando, e Manolo Bragado, o meu benquerido editor. Aquel momento divertido, emocionante e incerto da presentación do Club en galego que me envolveu grazas ás palabras cálidas das mulleres que levo preto do corazón reviviu en Sevilla, rodeada de las e de mulleres que tiñan gana de falar, curiosidade por ollar o mundo e valor para xuntas cambiar as cousas. O fogar, está claro, pode estar en calquera sitio onde nos sintamos acollidas, onde se nos entenda coas nosas rarezas, onde se valore o traballo que entre todas facemos. Abraioume o entusiasmo tan sólido co Club porque as miñas sevillanas tamén viviron, coma min, a forza da solidariedade que nos fai fortes e que tanto necesitamos para sobrepoñernos a todo o resto. Sen dúbida, volverei por Sevilla, onde sinto xa ben estreitos ao redor do corazón os fíos que fan que moitos esforzos paguen a pena, como un xersei cálido que nos abraza no frío de tantos invernos.

<Esta semana o club lévame a Valencia e Sevilla…

2 comentarios