o club da calceta

http://www.youtube.com/watch?v=VyZiUIYAjk4

Onte foi a estrea da versión cinematográfica do Club e se ben é unha nova vida moi diferente á iniciada no meu texto, non deixa de ser unha vida estimulante, coa súa intriga, o seu humor, o seu drama e unhas boas cargas de profundidade. As actrices están estupendas e resulta un pracer tecer unha nova vida con elas. Parabéns polo seu traballo, a todo o equipo e por suposto a Antón Dobao, o pai da criatura.

Moitas das cousas que pasaron o día de entrega do premio San Clemente foron prescindibles. De feito no meu interior só unha permanece, a ledicia inmensa dese tempo, espazo e palabras coas mozas e mozos que premiarono Club. Elas e eles fixeron que todo o demais pasase a un segundo plano e que o facho da esperanza siga aceso na proximidade da súa enerxía. Combinamos as agullas e seguimos calcetando pretiño do corazón.

http://www.youtube.com/watch?v=VyZiUIYAjk4

Despois de pasar polo teatro, as mulleres do club toman corpo na pantalla.

 

unha anotación reclámame. lóxico, levo desaparecida meses e meses. un par, de retiro, outro, de correr entre países, continentes, traballos e demais. resumindo, calcetando. houbo novas, momentos, fíos e chaquetas, tentarei ir dando conta. o tempo dáme para tan pouco que só son capaz de deixar de mostra o que as miñas mans foron argallando. mais aquí seguimos, e grazas por estardes!

Henric aprende a calectar

Ante a pregunta recorrente debo contestar: si, hai homes que saben calcetar. Hai homes dunha certa idade que aprenderon das súas mais e avoas cando as súas irmás. Igual que hai homes que saben facer a cama, cociñar. Mais a cuestión xa non é saber, senón CALCETAR, interesarse pola la, polo noso, deixarse levar por ese espazo que crean as agullas. Creo que Anxos sabe bastante deses homes que “axudan” pero que non se fan responsables, ou polo menos diso quería tamén falar nesa parte do Club, entre outras cousas. Porque compartir non é “complementar”, como nos din esas irritantes teorías da media laranxa (ah, é que nos falta algo?), senón interesarse pola outra persoa ata o punto en que o seu é noso e viceversa. Compartir é aprender da outra persoa pero sen ser dependente dela. Por iso eu agardo a que Henric me faga un xersei cando domine a técnica base… E para todo iso, abofé, non fai falta ser parella nin familia. Só fai falta ser sensible.

Seguramente a todas as escritoras que adoito utilizamos personaxes femininas nos preguntaron pola relevancia deste feito. Para min é esta unha das formas máis de discriminación á que se nos somete, pois aínda me queda por ver que a Manolo Rivas ou Suso de Toro lles pregunten polos protagonistas -homes- dos seus libros neses termos. O mundo visto polos homes segue sendo “O Mundo”, o das mulleres semella quedar no espazo das “outras”. É por isto se cadra que algunhas veces falando do Club o tema derive en falar dos personaxes masculinos do libro que parece ser que saen relativamente mal parados. Sempre comento que non era a miña intención representalos dunha maneira específica conscientemente, as súas historias son relativas ás das protagonistas. Parece que os homes na literatura non teñen costume de verse dende outro ángulo que non sexa o seu propio, que tende a deixalos quedar ben parados, con todos os seus defectos pero ben parados. Mesmo houbo algún lector que se sentiu molesto cos personaxes masculinos do Club, algún deles con certa agresividade, por certo. En calquera caso eu valoro estas reaccións como algo positivo porque denota que non están a gusto nesa  pel social que se lles pon e contra a que é a súa responsabilidade loitar. É dicir, non lles gusta verse como nosoutras os podemos ver a cotío. Sexa como for, estamos sempre no sempiterno ollo de mira da crítica por “o mal que tratamos aos homes” nas novelas. Mais cando un autor presenta as mulleres xa non só como secundarias senón como feas, parvas e obviamente dependentes dos protagonistas, a ninguén lle chama a atención. Isto co agravante de que non é só un, senón a historia literaria patriarcal (ou sexa, A Historia Literaria que aprendemos dende o colexio ata as revistas de libros) ao completo. Por iso escribir outros e outras personaxes é tan importante, porque é a única forma de tecer unha tea sen desigualdade.

Aproveito para engadir unha das marabillosas fotos que María Xesús Fariña Busto fixo para a portada do club da calceta no seu día e que integran un magnífico glosario de las e agullas.

Con ela chegan os ecos da breve visita a Valencia na que sobrevivín a 11 interesantes entrevistas ás que agradecín en todo momento o detalle, a intelixencia e o interese.  Velaquí o resultado dunha delas e o meu agradecemento a Yolanda: http://lacomunidad.elpais.com/barambioes/2008/11/23/maria-reimondez-nos-ensena-valor-reivindicativo-la-calceta

A xira galega remata. E non podía evitar recorrer de novo a elas como a miña terapia. No teatro que a voz máis fermosa (para min) da música galega actual  di ser o máis bonito de Galicia alá fun por quinta vez velas. O teatro é unha catarse, sen dúbida, e cando unha está dentro e fóra ao mesmo tempo, como é o meu caso, unha catarse cósmica. Porque me sinto parte cando oio nas súas voces cheas de matices o meu texto (grazas a Celso Parada, claro está), cando vexo como o público ri ou fica en tensión coas palabras que saen dos seus beizos. Mais ao tempo fico fóra, abraiada pola grandeza creativa, polo traballo teimudo e a capacidade de mutación destas sete mulleres marabillosas que fixeron do papel a carne e o óso. Houbo unha época dura, moi dura para min a primeiros de este ano, cando a obra se estreou en Galicia, que acudir á representación era unha terapia. Un sentirme acompañada en moitas cousas ao ver o teatro cheo, o público a aplaudir. Pensando entón que o que defendo non debe estar tan mal, que non debo estar tola por buscar un mundo onde non se me trate como tal, onde as mulleres poidamos ser e vivir plenamente. Elas déronme a vida naquel momento e danma cada vez que se fan Matilde (Susana Dans), Anxos (Laura Ponte), Rebeca (Maxo Barjas), Elvira (Elina Luances), Nanda (Luisa Merelas), Luz (Imma António) e unha espectacular e operística tía Davinia (Estíbaliz Espinosa). Baixo a batuta de Celso Parada, tantas grazas ás miñas sete mulleres de carne e bambolina.